Vandaag ben ik voor een moeilijke keuze komen te staan. Na twee lange jaren verslaafd te zijn geweest aan mijn iPhone 3GS vond ik het tijd om T-Mobile gedag te zeggen en voor een sim-only abonnement te gaan bij Telfort. Want ja: “Mijn iPhone kan heus nog wel een jaartje mee!” Nog geen week na de overgang van T-Mobile naar Telfort gebeurt het dan toch. Mijn iPhone heeft het begeven. Nou ja. De speakers hebben het begeven. Dit is toch niet zo erg zou je denken? Nou.. Dit brengt mij op de volgende vraag. Wat is tegenwoordig de meest belangrijke functie van de Telefoon??
Ik maak er geen geheim van dat ik het leuk vind om te schrijven en dus ook om te bloggen. Doe het alleen te weinig en dat is wel jammer. Daarom werd ik ook getriggerd toen ik het boek van @ejpfauth tegenkwam: Sex, Blogs & Rock ‘n Roll. Na het doorspitten van zijn weblog Dutch Problogger heb ik hem dan ook op mijn Bol.com verlanglijstje gezet en kreeg hem vorige week binnen. Het heeft me slechts een paar treinreisjes naar Amsterdam gekost om het boek vandaag na de laatste pagina dicht te slaan.
Terwijl ik aan aan het werk ben bij Fitzroy krijg ik een artikel doorgestuurd wat Danny Oosterveer heeft geschreven op Marketingfacts. We worden moe van social media. Mensen gebruiken hun favoriete social media minder dan ze voorheen deden. Is dit zo? Worden we social media moe?
Als ik naar mezelf kijk, ben ik net een klein kind. Altijd gefascineerd door nieuwe dingen. Maar zoals ik vroeger al deed met mijn speelgoed, doe ik dat nu met onder andere social media. Zie wat nieuws, moet het hebben. Gebruik het een week en dan blijft het in de hoek van mijn kamer liggen. Of in de hoek van mijn iPhone in dit geval. En dan kwam ik na een lange tijd weer ergens een vergeten stuk speelgoed tegen en dan was het weer alsof ik het voor het eerst vast had.
Via mijn inmiddels ex-collega’s bij Fitzroy kwam ik terecht bij dit geweldige kickstarter project. Een opzetstuk voor de iPhone 4 wat het mogelijk maakt om 360º te filmen. Heel erg tof!
Dames en heren. Komt dat zien, komt dat zien! Als je ook maar iets hebt met nieuwe media, dan wist je het al, maar pas is het langverwachte social network van Google gelanceerd: Google+. Deze “Facebook-killer” is dan ook een veel besproken onderwerp in het landschap der nieuwe media. Ik stond er een beetje sceptisch tegenover toen ik er voor de eerste keer over hoorde. Maar vandaag ben ik er even iets verder in gedoken en moet zeggen; er zit toch wel erg veel potentieel in dit nieuwe platform! In deze post deel ik mijn eerste bevindingen met het social network.
Waarom Google+?
De vraag die ik mezelf stelde toen ik voor de eerste keer inlogde op Google+ was: wat is het voordel ten opzichte van Facebook, waar inmiddels heel Hyves verlatend Nederland zijn honger naar sociale contacten en het verzamelen van likes op hun nieuwe profiel foto probeert te stillen? Nou, dat is wat mij betreft de gehele opzet van dit nieuwe netwerk. Waar je vrienden op Facebook zich verzamelen in 1 grote pool van ongeorganiseerde contacten, is Google+ opgebouwd uit Circles.Dit wil zeggen: je maakt kringen met contacten, die je selecteert op het moment dat je iets wil delen. Met mijn collega’s wil ik hele andere informatie delen dan met mijn vrienden met wie ik tot in de late uurtjes de meest bizarre avonturen beleef. Het liefst wil ik alle foto’s waar mijn beste vrienden laveloos in slaap zijn gevallen met hun hoofd op de met bier doordrenkte bar. Maar dit mag natuurlijk niet iedereen zien. Oplossoing: Circles.
Oké en nou is het genoeg. Nu moet ik mijn frustratie delen. Gisteren zat ik voor de TV. Toen kwam ie weer voorbij. Die ene commercial die het bloed onder mijn nagels vandaan haalt. Die ene die ervoor zorgt dat ik me ervoor schaam dat ik wel eens de KFC binnen ben gelopen. Die ene die ervoor zorgt dat ik vanaf nu nooit meer gefrituurde kip zal eten. Iedere keer als ik deze commercial voorbij zie komen, krijg ik de neiging om iemand iets aan te doen. Desnoods mezelf.
Goed goed. Dat zal ik niet zo snel doen, maar het irritatie gehalte van deze reclame is zo hoog, dat ik me niet voor kan stellen dat dit het gewenste resultaat is. Ben ik de enige die onpasselijk word bij het zien van deze beelden?
Dat Mark Zuckerberg overkomt als een betweterig eigenwijs mannetje, ja dat wisten we op zich wel. Misschien waarderen we hem juist daarom. Hoe een inmiddels 26 jarige een wereldwijd sociaal netwerk opzet met inmiddels een gebruikersaantal van meer dan 500 miljoen actieve gebruikers en dan nog steeds op zijn blote voetjes door het kantoor heen wandelt. Ach dat valt te prijzen.
Daarentegen moest ik wel hard lachen toen ik las dat Mark laatst is geweigerd aan de deur van Bitterzoet in Amsterdam. Maar Mark laat zich niet zomaar weigeren hoor! Hij heeft direct opdracht gegeven om het Facebook account van Bitterzoet te laten verwijderen. Enerzijds een mooie actie: “Jij weigert mij? Ik weiger jullie!” Maar aan de andere kant laat je jezelf wel erg kennen. Ik zeg, laten we Bitterzoet weer even terug brengen naar de 5.000 fans die ze oorspronkelijk hadden: facebook.com/BitterzoetAmsterdam.
Na mijn minor merkenmanagement ben ik toch iets meer over merken na gaan denken dan voorheen. Zo vind ik het merk Innocent een ontzettend sterk merk en is het een merk dat echt gaat leven als ik er aan denk. Maar wat maakt dat merk nou zo sterk?
Innocent is echt een persoon als ik er aan denk. Iedereen wordt betrokken in de Innocent familie en dat voel je. Het begint al met het verhaal hoe Innocent tot stand is gekomen. Drie mid-twintigers uit Engeland besluiten smoothies te gaan maken. Eerlijke smoothies, die voor 100% uit fruit bestaan en nul toegevoegde stoffen hebben. Maar de manier waarop ze hebben besloten om het bedrijf daadwerkelijk te starten is toch zeker opmerkelijk te noemen. Ze zijn naar een festival in London gegaan met $500 aan fruit en zijn smoothies gaan uitdelen. Ze plaatsten twee vuilnisbakken. Eén met ‘yes’ en één met ‘no’. Als je vond dat de heren hun baan moesten opzeggen om smoothies te gaan maken, moest je het lege flesje in de bak met ‘yes’ gooien, en als je vond… Nou ja, je snapt wel wat ze moesten doen als ze dat geen goed idee leek. Maar je raadt het al: de yes-vuilnisbak puilde uit en de heren zeiden ze volgende dag hun baan op en zijn begonnen met het maken van smoothies.
Dat springen door brandende hoepels, met je ogen dicht een snelweg oversteken of het worstelen met een krokodil levensgevaarlijk is, daar was ik me wel van bewust. Maar ik had geen idee dat het rijden in een Volkswagen Polo Blue Motion (nog wel de auto van het jaar van 2010!!) ook de nodige risico’s met zich meebrengt. Dat was toch wel even slikken.
Welkom op de persoonlijke weblog van Laurens Dortland. Op dit moment mijn studie Reclame, Marketing & Communicatie aan het afronden. Op dit blog deel ik zowel privé- als vak gerelateerde dingen. Ik schrijf hier eigenlijk alles wat me bezighoud en wat ik leuk vind. Enjoy!
